BROEDERS VAN LIEFDE | |||
R.S. 56
Rome, 25 december 2012
“Laat de schoonheid van ons geloof schijnen in het vuur van onze liefde”
(gedachte Synode 2012)
Beminde Medebroeders,
Beste Aangesloten Leden, Medewerkers en Vrijwilligers,
Het is passend dat we ter gelegenheid van Kerstmis en het nieuwe jaar mekaar even vinden om onze dank uit te spreken voor het voorbije jaar en onze beste wensen over te maken voor het nieuwe jaar.
Dankbaar mogen we inderdaad zijn voor het vele goede dat in de congregatie mocht gebeuren via U allen, Medebroeders, Aangesloten leden, Medewerkers en Vrijwilligers. In het licht van het thema van ons generaal kapittel hebben we samen geprobeerd “toegewijd een teken te zijn van Gods liefde in de wereld, en dat als geroepenen door God en gezonden naar de naaste.” Tijdens het generaal kapittel werden we ons nog meer bewust van de grote actualiteitswaarde die we als congregatie wereldwijd hebben, door aan zovelen de boodschap van Gods liefde te brengen doorheen onze concrete caritas. Neen, in de congregatie gaat het niet zomaar om sociale activiteiten, armenzorg, ziekenzorg, onderwijs, maar om geïncarneerde liefde, die we via een professionele zorg en begeleiding aanbieden, en dat dikwijls op plaatsen en in situaties waar anderen afwezig zijn. Het blijft dan ook een opgave om ons daarvan terdege bewust te blijven en met de nodige kritische ingesteldheid ons handelen te toetsen aan de volle definitie die we aan de caritas willen geven om te zien of we in lijn blijven met ons charisma dat zo kernachtig werd uitgedrukt in het thema van het kapittel.
Ik was meer dan getroffen toen, bij gelegenheid van de synode in Rome in oktober 2012, een aantal teksten werden gepubliceerd waarin deze basisgedachte terugkwam als weg naar een nieuwe evangelisatie. Vooral de tekst van de Anglicaanse primaat Rowan Williams die een sterk gewaardeerde toespraak hield en het nr. 12 van het slotdocument lijken als voor ons geschreven. Het is vanuit deze teksten dat ik het thema haalde voor onze nieuwjaarsbezinning: “Laat de schoonheid van ons geloof schijnen in het vuur van onze liefde”.
Williams focuste zijn bezinning op het ware humanisme dat moet groeien doorheen ons christen-zijn. Als christenen moeten we bijdragen tot een hoger humanisme en dat doorheen een contemplatieve levenswijze en een caritatieve inzet. Contemplatie en caritas zijn als het ware de twee longen waarmee christenen moeten leven. Horen we hier niet de woorden van onze Stichter, die niet ophield te herhalen dat caritas niet zonder contemplatie kan, en dat echte contemplatie steeds leidt tot caritas? Om echt humaan te zijn, moeten we ons laten herscheppen tot het beeld van humaniteit dat we in Christus mogen ontwaren en dit is de perfecte humane vertaling van de relatie tussen Christus en zijn Vader, een relatie die getekend is door een liefdevolle en aanbiddende zelfgave en een groeiende gevoeligheid voor de menswaardigheid van de medemens.
Vanuit deze visie beïnvloedt onze contemplatieve levenswijze ons ganse bestaan en onze ganse inzet voor de medemens en leert ons wat het ware leven is: een leven in waarheid, in schoonheid en in goedheid, afstraling van de waarheid, de schoonheid en de goedheid, die we in God zelf mogen vinden en die een menselijk gelaat kreeg in Christus.
Het christelijk geloof is niet op de eerste plaats een religie van regels, moraal en ethiek, zoals het vandaag misschien te veel overkomt, maar is voor alles een blijde boodschap waardoor de wereld beter mag worden, waardoor de medemens in zijn menswaardigheid mag worden gepromoveerd en waardoor we zelf de ware vervulling van ons leven mogen vinden. Daaruit zal een moraal en een ethiek volgen die steeds gericht zijn op de promotie van de mens en zijn menswaardigheid.
Geloven wordt dan een voortschrijdend bekeringsproces waarbij we nieuwe mensen worden, mensen levend in diepe verbondenheid met God en met alle medemensen doorheen Jezus Christus. De contemplatie is de sleutel van dit veranderingsproces dat we doorlopen en dat uiteindelijk zal leiden tot een uitzuivering van onze liefde voor de medemens, voor iedere medemens en voor de arme in het bijzonder.
De toetssteen van onze contemplatie wordt de liefde tot de medemens. We begrijpen hier beter wat Jezus bedoelde toen Hij zei: “Al wat je gedaan hebt voor de minste van mijn broeders en zusters, heb je voor Mij gedaan” (Mt. 25, 40). Met dit kleine zinnetje heeft Jezus het ware gelaat van de caritas getoond: het moet steeds gaan over liefde tot de medemens op zo een wijze dat we in het gelaat van de andere Jezus zelf ontdekken, ontmoeten en liefhebben.
De liefde tot de medemens zal ons ook steeds leiden tot inzet voor een grotere gerechtigheid. We leven inderdaad in een maatschappij waar nog veel discriminatie heerst en waar velen omwille van hun sociale situatie uitgesloten worden, gemarginaliseerd, niet ten volle in hun menswaardigheid gerespecteerd. Het is de liefde tot de medemens die ons zal aanzetten om te strijden voor een gerechtigheid die voortaan niemand meer uitsluit. En dit mag bij ons geen theorie blijven, maar moet concrete gestalte krijgen in en doorheen onze dagelijkse inzet in het onderwijs, in de ziekenzorg, in de zorg voor mensen met een beperking, in de zorg voor de armen.
Wanneer we het schild van de congregatie bekijken, dan zien we een kruis, een anker en een hart. Het zijn de symbolen van geloof, hoop en liefde. Het is goed dat ze in één schild verenigd zijn, want ze kunnen niet zonder mekaar. Echte liefde kan maar groeien vanuit geloof, zoals we in onze sloganzin aanbrachten, en het is deze liefde die hoop zal brengen in het leven van de andere en ook in ons eigen leven. Neen, voor ons bestaan er geen hopeloze gevallen noch hopeloze situaties. Zelfs de crisis waarin we nu zitten, mag ons de hoop niet afnemen. Immers steeds meer gaan we beseffen dat de huidige financiële crisis niet zomaar een crisis is te wijten aan de val van de financiële markt. Er zit meer achter en dit meer moet ons helpen om ook in deze crisis een uitdaging te vinden om te groeien, ook in ons geloof en in onze liefde. Louter financiële maatregelen zullen niet helpen om uit deze crisis te geraken. Want aan de basis ligt een mentaliteit die moet veranderen. De crisis is er gekomen omdat mensen in de ban zijn geraakt van het “nooit genoeg”. Alle ethische regels werden overboord gegooid om toch maar steeds meer te hebben. We wensten allemaal de hoogste interesten, de logica voorbij, en sommigen waagden zich in speculaties die verder gingen dan de redelijkheid gebood. We stelden ons niet meer de vraag of dit nog ethisch verantwoord was. Neen, we mogen de schuld van de crisis niet uitsluitend schuiven op de rug van de banken, maar we hebben er allemaal aan meegeholpen omdat we geen limieten meer zagen in het cumuleren van bezittingen. Op wereldniveau was het niet meer de politiek die de economische wereld regeerde, maar kreeg de economie de overmacht en werd alles daaraan ondergeschikt. En tenslotte heeft men vooral managers gekweekt die wel goed geschoold waren, maar een waardegerichte opvoeding ontbraken, en zich daardoor ongelimiteerd lieten meesleuren in de hang naar steeds meer. Het werd tenslotte allemaal virtueel, en het eigene van het virtuele is inderdaad dat alles er mogelijk is.
Het is nu aan ons om te leren uit deze crisis, erover te contempleren en tot een nieuwe houding te groeien. We zullen zuiniger met onze bezittingen moeten omgaan en onze middelen, waarover we beschikken, echt aanwenden om aan caritas te doen die oog heeft op de capaciteitsopbouw van diegenen die we helpen en de opbouw van een grotere gerechtigheid. Het mag een bezinning worden in onze apostolaatswerken hoe wij onze middelen aanwenden en de keuzen die we tenslotte maken. Ook het generaal kapittel heeft ons daartoe opgeroepen, en zonder fatalistisch noch pessimistisch te worden beseffen we meer dan ooit dat de middelen in de congregatie beperkt zijn en dat we tot nieuwe strategieën zullen moeten komen, zonder aan de solidariteit te raken, zonder aan de terechte zorg aan de armen te raken en zonder ons geloof te verliezen in de kracht van de Voorzienigheid. Neen, geloven in de Voorzienigheid is niet iets dat er zomaar wordt bijgesleurd, is geen teken van naïviteit zoals sommigen zullen beweren, maar opnieuw een integreren van ons geloof in ons dagelijks leven. We herhalen nog eens die mooie zin van Vincentius a Paulo: “We moeten wandelen met de Voorzienigheid, niet te vlug en niet te traag”. Geloven en vertrouwen in de Voorzienigheid doet niets af van onze eigen inzet, van onze professionele waakzaamheid, maar zal onze inzet en professionele waakzaamheid omhullen en van binnenuit verrijken met wat we terecht noemen de “schoonheid van ons geloof”.
2013 zal een jaar worden van grote uitdagingen, wereldwijd, maar ook in onze eigen congregatie en wellicht ook in ons gezin, in onze leefgemeenschap en in onze werkgemeenschap. Het besef te behoren tot een congregatie, die toch voor alles een gelovige gemeenschap is, mag ons hoopvol stemmen want we staan er niet alleen voor. Maar laat onze grootste bekommernis toch steeds de liefde zijn die we als congregatie in onze naam dragen, en het is deze liefde die moet branden, alle dagen van het nieuwe jaar! Dat wens ik U allen van harte toe.
Broederlijk genegen in de Heer,
Br. René Stockman, generale overste Broeders van Liefde
R.S. 56
BROTHERS OF CHARITY
R.S. 56
Rome, 25 December 2012
“Let the beauty of our faith shine in the fire of our love.”
(guiding thought of the 2012 Synod)
Beloved Confreres,
Dear Associate Members, Co-workers and Volunteers,
On the occasion of Christmas and New Year it is fitting to pause and express our thanks for the past year and extend our best wishes for the New Year.
We should indeed be grateful for the many good things that have happened in the Congregation thanks to you all, Confreres, Associate Members, Co-workers, and Volunteers. In light of the General Chapter’s theme, together we’ve tried to be “dedicated, a sign of God’s love in the world, called by God and sent to the neighbour.” During the General Chapter, we grew even more aware of our Congregation’s great current value across the world by bringing so many people the message of God’s love by our concrete charity. No, it is not simply about social activities, care for the poor, care for the sick, education, but about incarnated love that we offer through professional care and support, often in places and in situations where others are not. It must therefore be our task to remain well aware of this and, with the necessary critical attitude, test our actions against our full definition of charity to see whether we are in line with our charism that was so concisely expressed in the Chapter’s theme.
I was more than moved when, on the occasion of the Synod in Rome in October 2012, a number of texts were published in which this basic idea was put forward as the way towards a new evangelisation. Particularly the text of Anglican primate Rowan Williams, who held a greatly appreciated address in which item N° 12 of the closing document seemed to have been written for us. From these texts I got the theme for our New Year’s reflection: “Let the beauty of our faith shine in the fire of our love.”
In his reflection, Williams focused on true humanism, which must grow through our Christian nature. As Christians, we are to contribute to a higher humanism by a contemplative lifestyle and a charitable commitment. Contemplation and charity are the two lungs with which Christians are to live, so to speak. Can we not hear the words of our Founder, who did not stop repeating that charity is not possible without contemplation and that true contemplation always leads to charity? In order to be truly humane, we must allow ourselves to be re-created in the image of humanity which we descry in Christ and which is the perfect humane translation of the relationship between Christ and his Father, a relationship that is marked by a loving and adoring gift of self and a growing sensitivity for the human dignity of the neighbour.
Starting from this view, our contemplative way of life influences our entire existence and our entire commitment to the neighbour, and teaches us what true life is: a life in truth, in beauty, and in goodness; a reflection of the truth, the beauty, and the goodness that we find in God himself and that was given a human face in Christ.
Christianity is not primarily a religion of rules, morality and ethics as it might come across perhaps a little too much these days; it is above all else good news, which can make the world into a better place, which can promote the neighbour’s human dignity, and which will allow us to find the true fulfilment of life for ourselves. Morality and ethics will ensue that are always aimed at the promotion of man and his human dignity.
Believing will be an advancing process of conversion in which we become new people, people living in a deep connection with God and with all neighbours through Jesus Christ. Contemplation is key in this process of change that we go through and that will eventually lead to a purification of our love for the neighbour, for every neighbour and for the poor in particular.
The touchstone of our contemplation becomes the love for the neighbour. We better understand what Jesus meant when He said: “In so far as you did this to one of the least of these brothers of mine, you did it to me.” (Mt 25:40). With this short sentence, Jesus revealed the true face of charity: it should always be about love for the neighbour in such a way that, in the face of the other, we discover, meet, and love Jesus himself.
Love for the neighbour will always lead us to a commitment to greater justice, as well. We indeed live in a society where discrimination is still prevalent and where many are excluded, marginalised, not fully respected in their human dignity all because of their social situation. It is the love for the neighbour that will urge us to fight for justice which from now on does not exclude anyone. This should not remain mere theory to us; it should take a specific shape in and throughout our daily commitment in the field of education, care for the sick, care for persons with disabilities, and care for the poor.
When we take a look at the Congregation’s escutcheon, we see a cross, an anchor, and a heart. These are the symbols of faith, hope, and love. It is good that they are united into one escutcheon as one cannot be without the other. True love can only grow from faith, as we have put forward in our guiding thought, and this love will bring hope in the lives of others and in our own life. No, there are no hopeless cases or hopeless situations in our opinion. Even the crisis in which we find ourselves must not take away our hope. After all, we increasingly realise that the current financial crisis is not just a crisis that was caused by the fall of the financial market. There is more to it, which should help us find a challenge to grow in this time of crisis, in faith and in love, as well. Pure financial measures will not help us get out of this situation. For at the basis lies a mentality that needs changing. The crisis came about because people fell under the spell of ‘never enough’. All ethical rules went by the board just to have more and more. We all wanted the highest interest rates, beyond logic, and some ventured on speculations, exceeding the bounds of reason. We no longer asked ourselves whether it was ethically acceptable. No, we must not blame the crisis exclusively on banks. We all contributed to it because we were no longer aware of any limitations when it came to accumulating possessions. On a global level, politics no longer ruled the economical world but the economy had supremacy and everything was made subordinate to it. Then, they started producing more and more managers, who were well-educated but lacked a value-oriented education, and so they were dragged along in the craving for more. And finally, it all went virtual, and the typical quality of the virtual world is that everything is possible, indeed.
It is now up to us to learn from this crisis, to contemplate it, and to grow towards a new attitude. We will need to be more economical with our possessions and use the means that we have to perform charity that focuses on the ability advancement of those whom we help and on the pursuit of greater justice. May it be a reflection in our apostolate works of how we utilise our means and make our choices in the end. Our General Chapter called on us to do so, and without growing fatalistic or pessimistic, we realise, now more than ever, that the means of the Congregation are limited and that we will have to come up with new strategies, without affecting solidarity, without affecting the just care for the poor, and without losing our faith in the power of Providence. No, believing in Providence is not something that is just thrown in, it is not a sign of naivety as some might claim, but a re-integration of our faith in our daily life. Once again, we repeat Saint Vincent’s beautiful phrase: “We are to walk with Providence, neither too quickly nor too slowly.” Believing and trusting in Providence takes nothing away from our own commitment, our professional vigilance. Quite the contrary, it will envelop our commitment and our professional vigilance and enrich it from the inside out with that which we justly call the ‘beauty of our faith’.
2013 will be a year of great challenges, across the world, yet also in our own Congregation, and possibly also in our families, in our living and working communities. Realising that we belong to a Congregation that is a religious community above all else is encouraging for we do not face these challenges on our own. Let our greatest concern always be the love, the charity, which we, as a Congregation, bear in our name, and this love must burn, every day of the New Year! This is what I wish you with all my heart.
Fraternally yours in the Lord,
Bro. René Stockman,
Superior General
Brothers of Charity
0 comments:
Post a Comment