http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20130111_00430980
'Met enige verbijstering lazen wij bijgaand artikel in De Standaard van dit weekend. Procureur Brams lanceert een ongenuanceerd initiatief in Antwerpen dat, vrezen wij, de zwakste bevolkingslaag viseert. Dat daar foute dingen gebeuren, akkoord, maar ja, je kan toch niet op zo'n manier een deel van de bevolking stigmatiseren.... Komt de tijd van de heksenjacht terug?'
De vrijwilligersgemeenschap van Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor
Sociale controle in Antwerpen
zaterdag 12 januari 2013
Herman Dams
Mashid Mohadjerin
ANTWERPEN -
De Antwerpse procureur Herman Dams zet in op de kleine crimineel en vraagt daarbij uw hulp.
‘De burgers zullen de politie moeten helpen in de strijd tegen bepaalde vormen van criminaliteit.' Het zijn de woorden van de Antwerpse procureur des konings Herman Dams. Hij pleit voor meer sociale controle en vraagt de Antwerpenaren alert te zijn en de politie te verwittigen als ze iets verdachts of normoverschrijdends opmerken in hun buurt.
Dams stuurt dit jaar zijn beleid bij en maakt van de kleine criminaliteit een prioriteit. Zijn omstreden Project Patsers, dat focust op jongeren in dure wagens, is maar een onderdeel van de nieuwe aanpak. Hij wil overlast en misdrijven aanpakken door op verschillende leefdomeinen – zoals gezin, inkomen, huisvesting en opleiding – in te spelen.
‘We gaan problematische gezinnen nauwer opvolgen, desnoods tot achter de voordeur. Tot hiertoe hebben we dat nooit gedurfd. We moeten die mensen aanklampen, figuurlijk inbreken in hun privéleven.'
Daarvoor trekt Dams niet alleen de repressieve kaart. Het project CO3, oorspronkelijk alleen bedoeld om partnergeweld aan te pakken, wil hij uitbreiden.
Typisch aan dat concept is de samenwerking tussen drie partijen: politie en gerecht, hulpverlening, stadsbestuur en OCMW. Die drie partijen werken samen onder één dak en gaan na wat de beste oplossing is: hulpverlening of vervolging, of een combinatie van beide.
De bedoeling is hulp aan te bieden, maar ook de betrokkene te responsabiliseren en repressief op te treden als het moet. Op die manier krijgen politie en justitie zicht op leefdomeinen die buiten hun klassieke werkdomein vallen. De hulpverlenende diensten krijgen dan weer meer daadkracht doordat ze via het gerecht een stok achter de deur hebben.
Wie zijn voorgestelde traject niet naleeft, dreigt door de procureur richting rechtbank verwezen te worden. De methode is enigszins vergelijkbaar met het opleggen van voorwaarden aan iemand die vervroegd vrijkomt. Met dat verschil dat hier nog geen sprake hoeft te zijn van een proces of veroordeling.
Gedaan met horen, zien en zwijgen'
Antwerps procureur Herman Dams wil meer sociale controle
Procureur Herman Dams: ‘De burgers moeten leren dingen zelf op te lossen.'
LETTERLIJK: de klacht van Wouter Van Besien
14/01/13‘Procureur schuldig aan discriminatie'
Procureur Herman Dams hertekent zijn beleid en roept de Antwerpenaren op politie en justitie te helpen. ‘Als u gaat slapen en uw gordijntjes dichtdoet, kijk dan eens in uw straat.'
Herman Dams, procureur des konings van het Antwerpse parket, liet zich deze week opmerken met zijn Operatie Patser. In dat proefproject worden jonge mannen die met dure auto's rijden gescreend. De bedoeling is na te gaan of die bolides niet gekocht zijn met crimineel geld. Als de jongeren geen werk of inkomen hebben en niet kunnen bewijzen dat ze hun Mercedes S600 of BMW X 5 met legaal geld hebben gekocht, neemt het parket de auto tijdelijk in beslag. Dams riep daarbij op om ook eens op de oprit van onze werkloze buurman te kijken. ‘Staat daar plots een chique cabrio en vind je dat verdacht, meld het dan aan de politie.'
Velen aanhoorden zijn oproep met verbazing. ‘Is hij dan niet bang dat mensen elkaar allemaal gaan verklikken.' Zelf was Dams minstens even verbijsterd door die reacties. ‘Waar slaat dat nu op? Waarom zouden mensen niet uit bezorgdheid aan hun wijkagent mogen zeggen: “Ge moet daar in de straat eens kijken, die mensen leven allebei van een uitkering en hun zoontje van achttien is gisteren met een Porsche thuisgekomen. Dat is toch straf hé, meneer de agent.” Ik moedig dat aan. Mensen schrikken daarvan omdat iedereen wellicht denkt aan zijn eigen gezellige buurman die elke zondag de auto wast en een babbeltje slaat. Ik denk niet aan dat type buur, wij gaan het zoeken in sociaal achtergestelde wijken met veel uitkeringsgerechtigden. Als die met wagens van 100.000 euro rondrijden, wijkt dat sterk af van het te verwachten normgedrag in zo'n wijk. Buurtbewoners stellen zich daar vragen bij en ergeren zich aan de patserigheid van die bestuurders. Ze rijden te snel, zetten de muziek loeihard en parkeren op het voetpad. Ik ben blij dat mensen alert zijn en dat verdachte of normoverschrijdende gedrag signaleren. Iedereen moet alert zijn.'
Als het om een overlastmaatregel gaat, is het dan niet beter de specifieke overlast te bestraffen?
‘Het is moeilijker het fenomeen aan te pakken vanuit de verkeerswetgeving. Want dan hebben we objectieve vaststellingen nodig. Er moet al een flitscamera staan of een agent met meetapparatuur om te checken of de muziek niet te luid staat. Bovendien is het én een overlastmaatregel én een wapen in de strijd tegen misdrijven. We gaan op zoek naar zichtbaar crimineel vermogen.'
Mogen politie en parket zomaar wagens in beslag nemen als de bestuurder niet meteen kan aantonen hoe hij zijn auto heeft gekocht?
‘Het is niet zo dat er een heksenjacht is van agenten die zomaar alle dure auto's tegenhouden. Het begint bij de alerte buur die de wijkagent verwittigt of de wijkagent die zelf iets vreemds waarneemt en die informatie doorspeelt aan de recherche. Die speurders voeren dan een financiële screening uit. Ze gaan eens horen bij de dienst belastingen en bij het OCMW, bijvoorbeeld. Pas als zij vinden dat de rijkdom van de betrokkene niet in overeenstemming is met zijn inkomen, trekken ze naar de bestuurder. Kan die geen fatsoenlijk inkomen voorleggen, dan nemen we de auto in beslag zolang dat het onderzoek loopt.'
Dat laatste klinkt als de omkering van de bewijslast. De bestuurder moet bewijzen dat hij onschuldig is.
‘In het strafrecht moet het parket met bewijzen van iemands schuld komen. Bij fiscale misdrijven werkt het anders. En hier gaat het strikt juridisch gezien om een witwasonderzoek. We werken net als de fiscus: als die in het huis van een lagere bediende een zwembad aantreft, zal die vragen stellen. Dan moet de betrokkene verklaren hoe hij erin is geslaagd dat te betalen. Op die manier is de politie nu ook beginnen te werken. Als mensen daar niet mee akkoord gaan, moeten ze de wet laten veranderen.
Jullie doen dus een onderzoek zonder dat er sprake is van een misdrijf.
‘We maken inderdaad een beetje de omgekeerde beweging. Meestal starten we een onderzoek vanuit iemand die betrapt wordt op een misdrijf en dan gaan we op zoek naar de geldstromen die hem dat heeft opgeleverd. Hier stoten we op een geldstroom en gaan we op zoek naar een eventueel misdrijf. We wandelen de weg af naar waar het geld vandaan komt. En blijkt dat het niet om een illegale geldstroom gaat, dan stoppen we. Ik zie geen probleem in die omgekeerde beweging. In een onderzoek naar witwaspraktijken is dat wettelijk.'
De krant sprak met een man die pas na vijf maanden zijn auto terugkreeg met de mededeling dat er toch niets aan de hand was (De Standaard, 10 januari). Collateral damage?
‘Zo zou ik het niet noemen. Oké, een deel van de mensen die we onderzoeken, zijn bonafide. Maar hoe kunnen onze verdachtmakingen snel ontkracht worden? Doordat de betrokkene heel vlot meewerkt. Als iemand onmiddellijk een papier laat zien dat hij zoveel van zijn broer geleend heeft of een erfenis van de bomma heeft opgestreken, is het snel voorbij. Wie mysterieus doet, kan langer wachten.'
‘In ons proefproject hebben we tien onderzoeken gevoerd, in vier dossiers was de pronkerige wagen met misdaadgeld betaald. Het kan niet zijn dat we geen enkele actie meer mogen ondernemen omdat we ook zes bonafide mensen hebben gescreend.'
Vijf maanden onterecht je auto kwijt zijn, is wel lang.
‘In juridische termen is vijf maanden vrij kort. Het betekent ook niet noodzakelijk dat iemand onschuldig is, het betekent dat wij zijn schuld niet kunnen hard maken.'
Vanuit welke vraag is het project ontstaan?
‘De ergernis over jongeren in opvallend dure wagens leeft al lang. De eerste reactie van elke Belg is: “Dat zullen ze wel niet met eerlijk geld hebben gekocht”. Gevolgd door: “Waarom doet de politie daar niets aan?”. Nu komt die vraag terug vanuit het OCMW. De assistentes moeten daar discussiëren met mensen over een verminderd leefloon, waarna ze diezelfde mensen in hun opvallende BMW zien wegrijden. Een auto die die assistente nooit bijeen kan verdienen.'
De controles gebeuren in bepaalde wijken in Borgerhout. Ruikt dat niet een beetje naar discriminatie?
‘Wij viseren geen groepen van mensen, wij viseren normafwijkend gedrag. En dat gedrag doet zich nu eenmaal voor in die wijken. Toeval of niet, het zijn nu eenmaal vooral allochtone jongeren die de zucht voelen naar zulke auto's als statussymbool. En wie wil opvallen, valt niet alleen bij zijn vrienden op, maar ook bij de politie.'
‘Het kan niet meer zijn dat politie en parket niet meer mogen optreden omdat ze daarbij mogelijk tegen de schenen kunnen stampen van een of andere minderheidsgroep. Bij de minste controle roept men al dat we een minderheid viseren. Ofwel zijn het de allochtonen, ofwel de werklozen, of de jongeren, of de andersgelovigen enzovoort. Als we hen niet meer mogen controleren, moeten we de boeken sluiten. Iedereen voelt zich wel een minderheidsgroep. Daar zit onze maatschappij mee gewrongen; de enorme roep naar het “ik” en “aan mij mag je niet raken, ik moet mijn volledige vrijheid hebben”. Mensen dulden geen enkele vorm van controle of toezicht. Tja, dan maak je het wel heel moeilijk voor een overheid om eender welke misdaad nog te bestrijden.'
U krijgt tegenwind van advocaten die u aanraden te focussen op de zware misdadigers en witteboordencriminelen in plaats van op de kleine garnalen.
‘Kleine criminaliteit is minstens even maatschappijontwrichtend. Als je de bevolking bevraagt over wat hen het meeste stoort, schrijft niemand boven aan de lijst de witteboordencriminelen of de internationale drugstrafiek. Niemand laat zijn slaap omdat er een boot is aangetroffen met 800 kilo cocaïne tussen de bananen. Who cares, behalve de politie? De burger ligt wakker van het roepen en tieren van jongeren op straat, van agressieve zatlappen, van het dealen voor zijn huis, zwerfvuil en hondenpoep.'
Dat klinkt als de verzuurde Vlaming. Is het niet vreemd om vanuit die verzuring een beleid op te starten?
‘Ik vind het ook niet fijn om dat te moeten doen, hé. Maar ik stel vast waar we staan in onze maatschappij. Justitie is de laatste jaren gedwongen geweest in de topcriminaliteit te investeren. Kijk naar de gevangenissen. Welke straffen voeren we uit? Enkel die boven de drie jaar. De maatschappij heeft vreemd genoeg een soort aanvaardingsproces tegenover kleine criminaliteit doorgemaakt. Een winkeldiefstal, druggebruik, een vechtpartij...: “Ach, dat moet kunnen, want die kleine crimineeltjes zijn zelf slachtoffer van de maatschappij”. Maar het is net dat normafwijkend gedrag dat een zware tol eist. Daar moet justitie, en wij met zijn allen, meer in investeren. Zo geef je mensen het gevoel weer in een leefbare maatschappij te wonen.'
‘Ik ga echt niet wachten tot de jonge criminelen hier leerlingen op school komen doodschieten. En dat zal heus zo lang niet meer duren. Wie denkt dat dat enkel in Amerika gebeurt, is naïef. Ik ga heel mijn beleid bijsturen. Ik weet dat de rondtrekkende daderbendes van ver komen, ik weet dat cocaïne vanuit Colombia vertrekt. Maar vanwaar komt de criminaliteit die inherent is aan ónze maatschappij? Waarom groeien de wachtlijsten van jongeren die voor de jeugdrechter moeten verschijnen, exponentieel aan? Omdat zij opgroeien in een omgeving zonder structuur, zonder normen, zonder gezag. Maar daar werk van maken kunnen justitie en politie niet alleen. In de strijd tegen criminaliteit hebben we de burgers nodig.'
Burgers nemen te weinig hun verantwoordelijkheid op?
‘Laat het mij zeggen met een metafoor van een Nederlandse professor. Het gevecht van onze maatschappij voor leefbaarheid is een als een voetbalmatch. De tegenpartij is onveiligheid. Het middenveld zijn de sociale organisaties, gemeentebesturen en het onderwijs. In het voetbalspel is het de bedoeling dat de bal bij de aanvallers ligt om te scoren. Die aanvallers zijn de burgers zelf. Zij maken het spel. Door hun eigen gedrag zorgen ze dat er geen overlast is en ook door de buurman aan te spreken zorgen ze dat iedereen zijn normgedrag blijft behouden. Daar moet die bal blijven. Lukt dat niet, zal het middenveld de bal opvangen. Als ook zij de controle verliezen, wordt de bal doorgespeeld naar de verdediging. Dat is de politie. En wie staat in de goal? Ik. Justitie. Bij een goede match moet de keeper niets doen. Nu is justitie een keeper die met één hand op de rug gebonden staat, met al die procedureregels. De goal is dubbel zo groot en we zien zeven ballen tegelijk op ons afkomen.'
Justitie is pas de vierde instantie?
‘Ja, en als de bal toch bij de keeper belandt, trapt hij die zo ver mogelijk terug tot bij de aanvallers.'
Dat klinkt als: “Hebt u een probleem? Los het zelf op”.
‘Daar komt het grotendeels op neer. De burgers moeten leren dingen zelf op te lossen. Nu is de normhandhaving volledig doorgeschoven naar justitie en politie. Dat kan niet meer, het is ook de taak van de burgers.'
‘Ik pleit voor meer sociale controle. Ik ben op zoek naar de burger die veel ziet. De man die 's avonds zijn hondje uitlaat en een bestelwagen met vreemde nummerplaat ziet. Die moet de politie bellen. Of diegene die een seintje geeft als hij al tien minuten een verdacht iemand op straat ziet staan. Burgers, hou mee een oogje in het zeil. Als je gaat slapen en je gordijntjes dichttrekt, kijk dan eens in je straat. Gedaan met het adagium “horen, zien en zwijgen”. Ik wil “horen, zien en spreken”.'
Dat lijkt op Big Brother.
‘Je moet als maatschappij keuzes beginnen te maken. Ik vind dat Vlaanderen daar hypocriet in is. De overheid moet hier alles maar regelen terwijl de burger zijn goesting doet. Dat trekken we niet meer. Ik wil de sociale controle terug die er vroeger was en nu verdwenen is omdat iedereen het “ik” zo op de voorgrond plaatst. “Ik wil mezelf ontplooien. Ik wens geen inmenging van de overheid of de maatschappij. Ik moet mijn ding kunnen doen. Als ik beslis dat ik me wil kapotroken, is dat mijn keuze.” Dat de maatschappij zich blauw betaalt aan kankerbehandelingen, daar staan de rokers niet meer bij stil. Het is: “Ik moet me niet verantwoorden tegenover mijn medeburgers”. Want: “Ik heb recht op vrijheid.”'
‘Het individualisme nekt onze samenleving. Die extreem ik-gerichte maatschappij, daar moeten we ons over bezinnen. Gaat die maatschappij overleven? Ik betwijfel het. Elke beschaving heeft een begin en een einde. We hebben de Grieken, Romeinen, Egyptenaren... zien vallen. Als je al die maatschappijmodellen naast elkaar legt, zie je dat het fout liep op het moment dat de groep wordt vervangen door het individu. Om het in seizoenen uit te leggen: we hebben nu echt wel de winter van onze beschavingscyclus bereikt.'
Moeten we dan naar een verklikmaatschappij?
‘Neen, dat doet me denken aan het stalinisme en nazisme, waarbij wie niet tot de communistische partij behoorde of een Jood was werd verklikt bij de overheid. Het is niet onze bedoeling dat mensen ons bellen als ze een moslim weten wonen. Tot hoe ver dat zal gaan, is de oefening die we in de komende jaren zullen maken.'
‘Maar we moeten iets doen. Ik zie geen andere oplossing. Hoe denkt u dat onze samenleving er over twintig jaar zal uitzien? De criminaliteit gaat in stijgende lijn. Dat gaat heus niet vanzelf veranderen. Wat hebben we gemaakt van de samenleving die we na de Franse Revolutie, die mooie lente van toen, hebben gekregen? Een bittere winter. Nu moeten we zelf verantwoordelijkheid opnemen. Anders zal ons een nieuwe lente overkomen. En dan mag je kiezen: wil je een islamitische of een Chinese lente? Want zoiets zal het worden.'
LETTERLIJK: de klacht van Wouter Van Besien
maandag 14 januari 2013
Hieronder vindt u de brief die Groen-voorzitter Van Besien schreef naar de Hoge Raad voor Justitie.
Hierbij leg ik een klacht neer tegen uitspraken van Herman Dams, procureur des Konings in Antwerpen, in de krant De Standaard van zaterdag 12 januari 2013.
De uitspraken van de heer Dams zijn niet te rijmen met de fundamenten van onze rechtstaat, aangezien ze uitgaan van de ongelijkheid van mensen en het vermoeden van onschuld niet respecteren. Bovendien wordt grote criminaliteit door hem geminimaliseerd, wat mij als Antwerpenaar bijzonder verontrust en mij in mijn persoonlijk belang schaadt.
Eerst de feiten:
In de Standaard van 12 januari 2013 geeft Herman Dams een interview onder meer over het belang van het vervolgen van ‘kleine criminaliteit’ en het straffen van de overtreders. Ook roept hij de burgers op om mee verantwoordelijkheid te nemen. Beide punten zijn belangrijk en terecht.
In dat interview doet hij echter ook verschillende uitspraken die voor een procureur niet door de beugel kunnen.
Ik zet vier uitspraken op een rij die elk op zich een probleem vormen.
1. “Niemand laat zijn slaap omdat er een boot is aangetroffen met 800 kilo cocaïne tussen de bananen. Who cares, buiten de politie?”
Dit is zeer verontrustend. De procureur geeft aan dat “witteboordencriminaliteit of de internationale drugstrafiek” voor de burgers niet belangrijk is. En dus moet het gerecht zich eerder op de “agressieve zatlappen, het dealen voor zijn huis en het zwerfvuil” richten. Uiteindelijk is dit een oproep om de zichtbare straatproblemen aan te pakken (terecht) maar wordt het tegelijkertijd een excuus om de grote criminaliteit te laten voor wat het is. Dit zijn twee maten en twee gewichten, waar een procureur zich echt niet mag over uitspreken. Bovendien, maar dat is een ander debat, is er een rechtstreekse band tussen drugs die in grote hoeveelheden worden aangevoerd in de haven en de drugsdealers die de kleine hoeveelheden op straat verkopen.
2. Bevraagd over het onterecht in beslag nemen van een auto die nadien moet teruggegeven worden: “Het betekent ook niet noodzakelijk dat iemand onschuldig is, het betekent dat wij zijn schuld niet kunnen hardmaken.”
De procureur verwerpt hier het principe van vermoeden van onschuld. Alvast voor de kleine garnalen. Een verdachte waarvan de schuld niet is vastgesteld, is in zijn ogen niet onschuldig maar een schuldige wiens schuld niet bewezen is. Dit gaat in tegen een zeer fundamenteel beginsel van onze rechtsstaat.
3. “De man die ’s avonds zijn hondje uitlaat en een bestelwagen met vreemde nummerplaat ziet. Die moet de politie bellen.”
Deze uitspraak is ronduit discriminerend. Het beroep doen op informatie van burgers is geen probleem, burgers oproepen om elke bestelwagen met een vreemde nummerplaat in te seinen is je reinste discriminatie. Hierdoor beschouwt de procureur elke vreemdeling automatisch als verdachte. Hij zet hiermee bevolkingsgroepen tegen elkaar op.
4. “Wat hebben we gemaakt van de samenleving die we na de Franse revolutie, die mooie lente van toen, hebben gekregen? Een bittere winter. Nu moeten we zelf verantwoordelijkheid opnemen. Anders zal ons een nieuwe lente overkomen. En dan mag je kiezen: wil je islamitische of een Chinese lente? Want zoiets zal het worden."
Het is nog maar de vraag of het gezond is dat de procureur van Antwerpen het als zijn rol ziet om het hele Europese continent en haar beschaving te redden maar dat is op zich niet het probleem. Problematisch is wel dat hij de islam en de Chinese cultuur beiden als schrikbeeld naar voor brengt. Vrij vertaald is zijn boodschap: “Pas op, de moslims en de chinezen komen eraan om onze beschaving te vernietigen.” Dit soort bangmakerij hoort niet van het gerecht te komen. Het gerecht moet net kunnen aantonen dat ze reële bedreigingen aanpakt en dat onze veiligheid in de mate van het mogelijke gegarandeerd is.
Als inwoner van Antwerpen en dus wonende in het gebied waar procureur Dams zeggenschap over heeft, ben ik rechtstreeks getroffen door deze uitspraken. Ik ben niet meer zeker dat de grote criminelen ook op een gedreven manier gezocht en gestraft worden, dat de drugs in de haven nog opgespoord worden. Ik ben niet meer zeker dat het gerecht uitgaat van mijn onschuld. En de oproep om bestelwagens met een vreemde nummerplaat door te seinen en het schrikbeeld van de islam bedreigen het harmonieuze samenleven.
Ik vraag de Raad voor Justitie dan ook om passende maatregelen te nemen zodat deze uitspraken rechtgezet worden.
Vriendelijke groeten,
Wouter Van Besien
Procureur schuldig aan discriminatie'
Groen dient klacht in tegen Dams
maandag 14 januari 2013: Mark Eeckhaut
ANTWERPEN -
Groen-voorzitter Wouter Van Besien vraagt dat de Antwerpse procureur Dams zijn uitspraken over de criminaliteitsaanpak terugtrekt.
Wouter Van Besien, de voorzitter van Groen, dient een klacht in bij de Hoge Raad voor Justitie tegen de Antwerpse procureur Herman Dams. De aanleiding voor de klacht is een reeks uitspraken van Dams afgelopen weekend in De Standaard over de aanpak van de criminaliteit in de Scheldestad. Volgens Antwerpenaar Van Besien heeft de procureur zich in het interview onder meer schuldig gemaakt aan discriminatie. ‘Ik was geschokt. Dams riep de burgers zelfs op om de politie te bellen als ze in hun straat een auto met vreemde nummerplaat zien staan. We hebben er geen moeite mee dat de procureur zegt dat het belangrijk is dat de kleine criminaliteit aangepakt wordt én dat hij de burgers oproept om mee hun verantwoordelijkheid te nemen. Maar wat hij zei, is op bepaalde momenten je reinste discriminatie tegenover vreemdelingen. Ik vraag dat hij zijn woorden terugtrekt', aldus Van Besien.
Het is niet het enige bezwaar dat de Groen-voorzitter heeft. Volgens Van Besien laat de procureur in het interview onder meer uitschijnen dat grote criminaliteit niet meer belangrijk is in Antwerpen, omdat de burgers daar niet wakker van liggen. ‘Wel, ik lig wel wakker van drugstrafieken en diamantfraude.' Volgens Van Besien is Dams met zijn interview in De Standaard ver buiten zijn rol gegaan. ‘Hij heeft er zelfs voor verwittigd dat ons hier in Antwerpen een ‘islamitische' of ‘Chinese' lente te wachten staat als we niet oppassen. Dat zijn uitspraken die je van een politicus verwacht en niet van een procureur die neutraal hoort te zijn.'
De Hoge Raad voor Justitie moet eerst oordelen of de klacht ontvankelijk kan worden verklaard. Als dat zo is, kan de Raad een onderzoek voeren. Ze kan geen sanctie opleggen, maar haar oordeel heeft wel symbolische waarde.' Groen gaat de minister van Justitie Turtelboom (Open VLD) deze week interpelleren over de uitspraken van Dams.
0 comments:
Post a Comment