Door: Matthias Declercq − 29/12/12, 08u23
© Stephan Vanfleteren. Claude, het gezicht van Innocenti, getuigt over leven op straat. Over koude, honger en armoede.
Over het verleden wil Claude liever niet praten. Over het heden wel. Hij heeft een mini-appartement, sinds kort, maar leeft nog altijd op straat. Claude is het gezicht van Innocenti, het anti-armoedeproject van De Morgen. Hij vertelt. Over honger en koude, over leven in armoede. "Wat respect, meer vraag ik niet."
Ik voel me een oudstrijder, maar de oorlog is nog bezig. Mensen worden steeds ruwer, steeds minder verdraagzaam
"Mijn naam is Claude. Ik ben 48 jaar en ik leef op straat. Misschien hebt u mij al eens gezien. Ergens op een bank, of op de trappen van de Beurs in Brussel. Ik ben trots, nu. Trots om mee te werken aan dit project."
Claude is het gezicht van de nieuwe vzw Innocenti, een anti-armoedeproject van deze krant, samen met Belgocatering en verschillende sociale organisaties. Begin volgend jaar organiseert Innocenti in 14 Vlaamse centrumsteden een maaltijd voor zij die het wat moeilijker hebben in onze samenleving. Voor mensen als Claude.
Midden december, de vrieskou blijft uit. In de buurt van de Brusselse beurs slurpt Claude een paar caracoles naar binnen, beestjes die hij kreeg van Jean. Chez Jean & Fils, het kraam staat er bijna dagelijks. En dagelijks passeert Claude. Met een capuchon over het hoofd, een lederen aan flarden gescheurde vest om de schouders en een vale jeansbroek, die bruin ziet van de vlekken. Zijn baard is grijzig, en warm. "Mensen hebben soms schrik van mij." Claude is Franstalig en spreekt met een Brussels patois.
Er passeren mensen. Sommigen zeggen gedag en gooien een muntje in zijn ingedeukte kartonnen drankbeker. "Dat is mijn portefeuille."
De straat, het is zijn biotoop. "Mijn leven", zegt hij zelf. "Hoe ik hier terecht ben gekomen, in de armoede? Ik kan het u vertellen, maar ik heb ook mijn privacy. Wat ik u kan zeggen: het is mijn eigen schuld, niet die van een ander. Ik heb ervoor gekozen op straat te leven. Maar eerlijk, ik kon niet anders."
Een man passeert, gooit vijftig cent in de beker. Claude: "Joyeux Noël et bonne année."
"Sinds kort heb ik een klein appartementje. Dat huur ik aan een zeer lage prijs. Maar overdag zit ik op straat. Ik kan niet anders. Hier leef ik. Na al die jaren kan ik niet meer zonder. Je past je aan. De straat neemt je leven over. Hier woon ik, hier leef ik, hier vecht ik om te overleven. Want dat is het: vechten tegen armoede."
'Parasieten'
"Honger, wat is dat?", vraagt Claude zich af. "Weten de mensen eigenlijk wat dat is, honger? Dat knagende gevoel, dat overheerst zo vaak. Er zijn mensen die ons helpen, dat wel. Zoals nu, met Innocenti. Er wordt ook vaak soep bedeeld in de metrogang aan het centraal station. Dat helpt, maar niet altijd.
"Die honger, samen met de koude, dat is het ergste. De koude bijt, steekt, die vreet aan je. Als het vriest, dan mag je zoveel lederen vesten dragen als mogelijk: het dringt toch door.
"En ja, dan dronk ik wel eens een glas, om het warm te krijgen. Dronkaards, roepen de mensen dan. Whiskey, in de winter, dat hielp, voor ik een appartementje had. Maar tegelijk is het zo gevaarlijk. Je raakt dronken, valt in slaap en sterft door de vrieskou. Ik heb al vrienden gevonden, ja, doodgevroren. Keihard waren ze. De dood is keihard. Je probeert iemand wakker te maken, maar het lukt niet. Dan huil je, tranen met tuiten. Mensen vergeten dat: er sterven véél mensen op straat. Is het niet door de vrieskou, dan wel door anderen. Vechtpartijen, ze gebeuren zo vaak. De straat is gevaarlijk. (heft zijn capuchon op) Kijk, ik verloor bijna een oog in een gevecht.
"Het leven is veranderd, ik kan het u zeggen. De mensen zijn ruwer. Ze geven minder gemakkelijk iets. Ze zijn minder verdraagzaam. Het maakt me soms kwaad. Mensen op straat, het zijn de parasieten van het leven, in hun ogen. We zijn toch allemaal mensen? Ze trappen op mijn voeten. Het leven is ruw. Ik voel me een oudstrijder, maar de oorlog is nog bezig."
Claude weet waarom hij meewerkt aan Innocenti: "Omdat het nodig is. Wat respect, meer vraag ik niet. En ook dit: mensen, aanvaard ons, alstublieft. Want armoede, het kan u ook overkomen. Plots. En dan sta je daar. Alleen."
http://www.innocentimeal.be/
0 comments:
Post a Comment