Herder zijn

April 2013 - Herder zijn

Het herder-zijn is een belangrijke metafoor in zowel het Oude als het Nieuwe Testament. We zouden kunnen zeggen dat herders door God altijd speciaal werden bejegend, op voorwaarde natuurlijk dat ze goed voor hun kudden zorgden. Natuurlijk moeten we het wel van Israël zien in zijn context als nomaden, rondtrek­kend, steeds op zoek naar vruchtbare weiden voor hun kudden.

Abel was herder, terwijl Kaïn het land bewerkte. Beiden brengen een offer, en om mysterieuze redenen stelt God meer behagen in het offer van Abel dan dit van Kaïn. Soms zegt men, als mogelijke verklaring, dat Kaïn, die als eerste wordt genoemd, slechte vruchten offerde. Maar dat staat niet in de bijbel! Misschien voelde Kaïn zich de meerdere en de betere omdat hij het eerst werd geboren, en werd hij daarom op de proef gesteld en kreeg van God een les in nederigheid. Maar we kennen het triestige gevolg: Kaïn die deze schijnbare onrechtvaardigheid niet aanvaardt en zich laat inpalmen door de passie van de afgunst en zijn broer doodt. Van Abel wordt wel gezegd dat hij het mooiste van zijn bokje uitkiest om aan God te offeren. Dus daarin wordt een appreciatie uitgedrukt en kan de reden te vinden zijn waarom God bijzonder welgevallig neerkeek op zijn offer.

Misschien brengt ons dat reeds bij een eerste bedenking over het herder-zijn: als we ons herder-zijn heel goed willen doen en het echt onder Gods zegen willen plaatsen, dan zullen we dikwijls weerstanden ondervinden, afgunst die de kop opsteekt, mensen die alles doen om ons in een verkeerd daglicht te plaatsen. Door het mooiste van zijn bokjes uit te kiezen om aan God te offeren, heeft Abel wellicht meer gedaan dan van een gemiddelde mens kan worden verwacht. Hij steekt boven de middelmaat uit, en dat wordt door omstaanders moeilijk verdragen. Het is het verhaal dat tot op onze dagen verder gaat.

Het is het lijden van het herder-zijn: wanneer men zijn opdracht ernstig neemt en zich voor de zaak ten volle wil inzetten, ontstaat er steeds jaloersheid en afgunst, omdat de andere er niet in slaagt hetzelfde niveau van inzet te bereiken of gewoonweg ondermaats blijft. Gods woorden tot Kaïn gericht zijn veelbetekenend: “Waarom ben je zo kwaad, waarom kijk je zo donker? Handel je goed, dan kun je toch iedereen recht in de ogen kijken? Handel je slecht, dan ligt de zonde op de loer, begerig om jou in haar greep te krijgen; maar jij moet sterker zijn dan zij” (Gen. 4, 6-7).

De grootste herder uit het Oude Testament is koning David. Hij wordt als jongeling van bij de kudde weggehaald om voortaan zijn volk te weiden.

David is een sterke herder die erin slaagt als jongeling Goliath te verslaan. En als koning gaat hij echt zorg dragen voor zijn volk. Hij trekt voor zijn volk ten strijde en doet alles om hun welzijn te verbeteren. Heel belangrijk is dat hij zich als herder op zijn plaats weet tegenover God: hij staat in zijn dienst. We zouden kunnen zeggen dat hij in een dubbele dienst staat: in Gods dienst en in dienst van de mensen. Een herder staat nooit in zijn eigen dienst: het is een taak die hem van boven wordt opgedragen.

Op Davids naam worden ook psalmen geschreven. Een heel mooie psalm over het herderschap is psalm 23: “Jahweh is mijn herder, het ontbreekt mij aan niets. Hij laat mij rusten in groene weiden en voert mij naar vredig water, Hij geeft me nieuwe kracht en leidt mij langs veilige paden tot eer van zijn naam”. Alle goede eigenschap­pen die van een herder mogen worden verwacht, worden hier op Gods naam geschreven. God zelf is het voorbeeld van de goede herder. De opdrachtgever van de herder is tevens zijn voorbeeld. Ook dat is een eigenschap die ons dierbaar mag zijn: dat een herder steeds een voorbeeld moet zijn en niet zodanig met woorden maar door zijn voorbeeldig leven anderen zal leiden. “Woorden wekken, voorbeelden trekken”, is een gezegde dat relevant blijft.

De psalm gaat verder: “Al gaat mijn weg door een donker dal, ik vrees geen gevaar, want U bent bij mij, uw stok en uw staf, zij geven mij moed”. De kudde kan niet steeds in het groene dal grazen, er komen momenten dat men door het duister moet, niet goed wetend waar men zal uitkomen. Dan is het opnieuw de herder die zekerheid moet geven en dat zo noodzakelijk gevoel van veiligheid. Op die moeilijke momenten is de herder er om moed in te spreken en vooral aanwezig te blijven bij de kudde en zelf niet op de vlucht te gaan. Hoe dikwijls zien we dat niet gebeuren dat herders zelf op de vlucht gaan en als kapiteins vóór de anderen het zinkende schip verlaten, nog slechts bekommerd om hun eigen welzijn. Jezus zal later verklaren dat niemand grotere liefde heeft dan hij die bereid is zijn leven te geven voor zijn kudde.

We kunnen nog de volgende strofe beluisteren om het beeld van de goede herder te vervolledigen: “U nodigt mij aan tafel voor het oog van de vijand, U zalft mijn hoofd met olie, mijn beker vloeit over”. Het zalven van het hoofd met olie had in het Oude Testament een bijzondere betekenis: het is voor iemand die zelf moet uitgezonden worden als herder, als koning. De goede herder zal anderen uitverkiezen en zalven om zelf herder te worden. Het herderschap wordt gedeeld en doorgegeven, men houdt het niet voor zich alleen. Goede leiders zorgen er steeds voor dat ze vervangbaar zijn en delen hun verantwoordelijkheid met anderen.

Maar laten we terugkeren naar David, de grote herder van het Oude Testament. Hij had ook zijn zwakke momenten en verviel zelfs in zware zonde. Het gebeurde allemaal wanneer hij zelf niet meer meetrok om oorlog te voeren maar zijn comfortabel verblijf verkoos boven de legertent. Hij laat zijn kudde alleen strijden, hij laat ze in de steek. Hij wordt een zelfgericht iemand en wijkt dus sterk af van het beeld dat we tot nu toe van hem hadden: een man die zich geeft voor het welzijn van anderen. Nu gaat zijn eigen welzijn primeren. Het is vanuit deze houding dat zijn oog valt op de vrouw van Uria en hij uiteindelijk zelfs Uria laat doden om zijn imago te redden. Zo vervalt hij in zware zonde.

Maar God laat de profeet Natan naar David gaan om hem te confronteren met zijn zonde. En Natan gebruikt een vertederend beeld van een arme man die maar één lammetje had dat hij koesterde als zijn kind. “Het at van zijn brood en dronk uit zijn beker en sliep in zijn schoot; hij had het lief als een dochter” (2 Sam. 12, 3). Maar toen kwam de rijke buur die veel schapen had en nam de arme het lammetje af om het te serveren aan zijn gast. David wordt getroffen in zijn gevoelige plek: de liefde voor zijn schapen en ontsteekt in woede bij het aanhoren van deze zware ongerechtigheid, maar is verblind voor zijn eigen misstap. Tot hij moet horen: “Die man, dat bent u” (2 Sam. 12, 7).

David komt tot inkeer, ziet zijn fout in en vraagt om vergiffenis. De grote David die zich in zijn zelfgenoegzaamheid had verloren, hervindt zijn ware grootheid door zich te vernederen en ootmoedig vergiffenis te vragen. God vergeeft hem, en geeft hem ook een straf, en David herneemt de zorg voor zijn kudde. Herders kunnen fouten begaan, ze blijven ook mensen, maar moeten dit in nederigheid kunnen bekennen, bereid zijn het weer goed te maken, daar een prijs voor betalen, om dan hernieuwd naar hun kudde te gaan die hem ook opnieuw als hun herder wil aanvaarden.

Natuurlijk is de herder bij uitstek Jezus zelf, die zichzelf de goede Herder noemt. Hij herkent zich in de psalmen als de herder die zijn schapen kent, die hen laat grazen op groene weiden en hen brengt bij de bron van zuiver water, die hen verdedigt tegen de wolven en hen in veiligheid weet te brengen. Maar bovenal zegt Hij dat Hij bereid is zijn leven te geven voor zijn schapen en er alles voor over heeft het verloren schaap op te zoeken en terug naar de schaapstal te brengen. Het is een heel programma dat herders hier van hun leermeester in het herderschap krijgen.

Maar misschien is wel het meest bijzondere aan het herderschap van Jezus dat de herder finaal zelf lam wordt, een lam dat geslachtofferd wordt en doorstoken. We kennen allemaal de retabel ‘Het Lam Gods’, waar Christus afgebeeld is als een lam wiens borst is doorstoken en waaruit een stroom van bloed komt. Dat is het beeld van het herderschap dat Jezus voor zichzelf houdt: de herder die zelf lam wordt en zich totaal gaat wegschenken tot heil en genezing van velen. Het zijn de woorden die tijdens de eucharistie worden uitgesproken als woorden van de consecratie.

Het wordt tijd dat we nu naar ons eigen herder-zijn gaan kijken. Kunnen we ons herkennen in die voorbeelden die ons zijn gegeven en kunnen we uiteindelijk de weg opgaan die Jezus zelf ons heeft getoond, de weg van het kruis? We hebben het bij de aanvang reeds aangegeven: leiden brengt lijden mee, en de grootste Herder heeft zijn herder-zijn tot volheid gebracht door zich als lam op te offeren aan het kruis. De hele beweging van het herder-zijn is steeds gericht op het welzijn van de andere en van de gemeenschap. Zorgen voor iedere persoon die aan ons is toevertrouwd en zorgen voor de ganse groep. Op het einde van zijn leven heeft Jezus gebeden dat niemand verloren zou gaan en dat allen één zouden blijven. Het was zijn ultieme wens als herder en daartoe heeft Hij ook zijn Geest gezonden. Vandaag weet de herder dat hij er niet alleen voor staat: in zijn zorg voor de ene schaap en in zijn zorg voor de ganse kudde. Daarom moet de herder bidden, veel bidden, opdat de heilige Geest hem zou sterken en leiden in zijn herderschap. Er zit in dat geloof ook iets bevrijdend: hij staat er niet alleen voor. In de wereld zien we managers overspannen geraken, omdat ze de hele last van het bedrijf op hun schouders voelen drukken en de ogen van de aandeelhouders vrezen. Ook een herder ontvlucht zijn verantwoordelijkheid niet, maar hij weet dat hij in Gods dienst staat en dat God er is, met zijn Geest, om te voltooien wat hij begonnen is. Een herder is en blijft altijd dienaar en moet blijven weten in wiens dienst hij staat. Zalig de schapen die een dienaar als herder hebben.


Br. René Stockman,
Generale Overste.

April 2013 - Pastorship

Pastorship is an important metaphor in both the Old and the New Testament. We might say that God always treated pastors or shepherds in a special way, provided of course that they would take good care of their flocks. Naturally, we should consider this in the context of Israel, with its travelling nomads, always on the look-out for green pastures for their flocks.

Abel kept flocks, while Cain worked the soil. Both made an offering, and for mysterious reasons, God favoured Abel’s offering more than Cain’s. As a possible explanation, sometimes it is said that Cain, who is named first, offered bad fruit. However, it does not say so in the Bible! Perhaps Cain felt superior and better for being the first-born, which is why he was tested and God taught him a lesson in humility. We all know the sad thing that happened next: Cain, who did not accept this apparent injustice, is overcome with the passion of envy and kills his brother. Abel is said to have chosen the best firstling of his flock as an offering to God. This is an expression of appreciation, which can be the reason why God looked with favour on his offering.

This brings us to a first consideration of pastorship: if we want to exercise our pastorship well and truly aim to place it under God’s blessing, we will often meet with resistance, with envy rearing its ugly head, with people who would do anything to put us in a bad light. By choosing the best firstling of his flock as an offering to God, Abel probably did more than what is expected of an average human being. He rises above the crowd, which the crowd finds hard to bear. It is a story that continues to this very day.

This is the suffering of pastorship: when one takes his task seriously and one dedicates oneself fully to the cause, jealousy and envy always surface, because the other does not succeed in achieving the same level of dedication or simply remains below par. God’s words directed to Cain are meaningful: “'Why are you angry and downcast? If you are doing right, surely you ought to hold your head high! But if you are not doing right, Sin is crouching at the door hungry to get you. You can still master him.” (Gn 4:6-7)

The Old Testament’s greatest shepherd is King David. A boy, he is called in from tending the sheep to be a pastor, a shepherd for his people.

David is a strong shepherd who succeeds in defeating Goliath as a young man. And as king, he really takes care of his people. He goes to war for his people and does everything to improve their welfare. Very important is the fact that he knows his place as a shepherd before God: he is in his service. We might even say that he is in service twice: in God’s and in the people’s. A shepherd is never in his own service: it is a task imposed from above.

There are several psalms of David, as well. A beautiful psalm about pastorship is Psalm 23: “Yahweh is my shepherd, I lack nothing. In grassy meadows he lets me lie. By tranquil streams he leads me to restore my spirit. He guides me in paths of saving justice as befits his name.” All good qualities that are expected of a shepherd are credited to God. God himself is the example of a good shepherd. The one who tasks the shepherd is also his example. This is a quality that we should hold dear: a shepherd or a pastor should always be an example and lead others, not so much with words, but by his exemplary life. ‘Example is better than precept’ is a saying that is still relevant.

The psalm continues: “Even were I to walk in a ravine as dark as death I should fear no danger, for you are at my side. Your staff and your crook are there to soothe me.” The flock cannot always have green pastures. There are times when one has to go through the dark, not knowing where one will end up. At that point, the shepherd must offer security and that so necessary feeling of safety. In those difficult moments, the shepherd is there to speak words of courage and to be there with the flock and not flee. Do we not often see shepherds run, abandoning the sinking ship before everyone else like captains, merely concerned for their own welfare. Jesus will later say that no one can have greater love than to lay down his life for his flock.

Let us hear the next verse to complete the image of a good shepherd: “You prepare a table for me under the eyes of my enemies; you anoint my head with oil; my cup brims over.” Anointing a person’s head with oil had a special meaning in the Old Testament: this person was meant to be sent out as a shepherd, as a king. The good shepherd will choose others and anoint them so that they become shepherds. Pastorship is shared and passed on; it is not kept to oneself. Good leaders always make sure that they can be replaced and share their responsibility with others.

But let us return to David, the great shepherd of the Old Testament. He also had moments of weakness and even fell into great sin. It all happened when he himself no longer went campaigning but choose comfort over an army tent. He leaves his herd to battle alone, he abandons them. He becomes a self-centred person and strongly deviates from the image that we had of him until now: a man who gives himself up for the welfare of others. Now, his own welfare prevails. With this attitude as a starting point, Uriah’s wife catches his eye, and he ultimately has Uriah killed to save his own image. And so he falls into great sin.

However, God sends the prophet Nathan to David to confront him with his sin. Nathan uses an endearing image of a poor man who had but one little lamb, which he fostered like a child. “Eating his bread, drinking from his cup, sleeping in his arms; it was like a daughter to him.” (2 S 12:3). But then his rich neighbour, who had many flocks, came. He stole the little lamb and served it to his guest. David is touched in a tender spot, the love for his flock, and flies into a great rage upon hearing such a gross injustice yet is blind to his own indiscretion. Until he hears: “You are the man!” (2 S 12:7).

David sees the error of his ways, repents, and asks for forgiveness. The great David, who had lost himself in complacency, finds his true greatness again by humbling himself and by meekly asking for forgiveness. God forgives him and punishes him, and David takes up the care for his flock once again. Shepherds can make mistakes, they are human after all but they should be able to humbly admit to it, make things right, pay the price, and, in a renewed state, return to the flock, which wants to accept them again as their shepherd.

Of course, the ultimate shepherd is Jesus, who calls himself the Good Shepherd. He recognises himself in the psalms as the shepherd who knows his flock and leads them to green pastures and the source of pure water, who defends them against the wolves, and who knows how to keep them safe. But above all, He said that He is willing to lay down his life for his flock and give up everything to find the one lost sheep and bring it back to the fold. It is an entire programme that shepherds and pastors receive from their master of pastorship.

Perhaps this is the most extraordinary aspect of Jesus’ pastorship: the fact that, in the end, the shepherd becomes a lamb, a lamb that is sacrificed and run through. We all know the altarpiece ‘Adoration of the Mystic Lamb’ in which Christ is portrayed as a lamb with a wound on its breast from which blood gushes. This is the image of pastorship which Jesus holds up for himself: the shepherd who becomes a lamb, giving himself away entirely for the salvation and healing of many. These words are spoken during the Eucharist as words of consecration.

It is time to take a look at our own pastorship. Are we able to identify with these examples and can we ultimately walk the way that Jesus showed us, the way of the cross? We mentioned it already in the beginning: leading entails suffering, and the greatest Shepherd brought his pastorship to fullness by sacrificing himself on the cross like a lamb. The entire movement of pastorship is always focused on the welfare of others and of the community. Taking care of every person who is entrusted to us and taking care of the entire group. Near the end of his life, Jesus prayed that not one would be lost and all may be one. It was his ultimate wish as a shepherd, and for that purpose He sent his Spirit. Today, the shepherd knows that he is not on his own, in his care for that one sheep and in his care for the whole flock. That is why the shepherd must pray, a lot, so that the Holy Spirit may strengthen and guide him in his pastorship. There is something liberating in this belief: he is not alone. In the world, we see managers develop great strain because they carry the entire load of the company on their shoulders and fear the piercing gaze of the shareholders. A shepherd also does not abandon his responsibility yet he knows that he is in God’s service and that God is there, with his Spirit, to complete what he started. A shepherd is and will always remain a shepherd, and he must always remember in whose service he is. Blessed are the sheep who have a servant for a shepherd.

Bro. René Stockman,
Superior General.

Avril 2013 - Être berger

La métaphore du berger occupe une place importante aussi bien dans le Nouveau que dans l'Ancien Testament. Nous pourrions même dire que les bergers ont toujours reçu une attention toute particulière de la part de Dieu à condition, bien sûr, qu'ils soient de bons gardiens pour leur troupeau. Nous devons cependant nous mettre dans le contexte d'Israël, où les nomades itinérants étaient toujours en quête de bonnes pâtures pour leur bétail.

Abel était un berger tandis que Caïn labourait la terre. Tous deux offrent un sacrifice et pour des raisons mystérieuses, Dieu préfère le sacrifice d'Abel à celui de Caïn. Il arrive que l'on avance comme explication que Caïn, le premier nommé, a offert des fruits meurtris. Mais la Bible ne l’explique pas! Sans doute que Caïn se sentait-il supérieur et meilleur parce qu'il était le premier-né, ce qui aurait amené Dieu à le mettre à l'épreuve pour lui donner une leçon d'humilité. La suite tragique nous est connue: Caïn, qui ne peut accepter cette injustice apparente, se laisse envahir par la passion de l'envie et tue son frère. À propos de l'offrande d’Abel, il est dit qu'il avait choisi son plus beau chevreau pour l'offrir à Dieu. Il s’agit ici d’une appréciation dans laquelle on peut trouver la raison pour laquelle Dieu a préféré son offrande.

Peut-être est-ce l'occasion d'en arriver ainsi à une première réflexion sur la mission du berger: en effet, si nous voulons remplir dûment cette mission et la placer sous la bénédiction de Dieu, nous rencontrerons souvent des résistances, des envies qui surgissent et des personnes qui feront tout pour nous mettre dans un mauvaise lumière. En choisissant le plus beau de ses chevreaux pour l’offrir à Dieu, Abel aura sans doute fait plus que ne l'aurait fait une personne moyenne. Il dépasse la médiocrité, chose que son entourage supporte difficilement. Cette histoire se perpétue jusqu'à nos jours.

C’est la souffrance qui découle de la mission d’un berger: lorsqu'on prend sa charge au sérieux, que l'on s'y engage entièrement, il se crée toujours de la jalousie et de l’envie parce que l'autre ne réussit pas à atteindre le même niveau d'engagement ou fournit simplement des performances médiocres. Les paroles que Dieu a adressées à Caïn sont lourdes de sens: “Pourquoi es-tu irrité et pourquoi ton visage est-il abattu? Si tu es bien disposé, ne relèveras-tu pas la tête ? Mais si tu n'es pas bien disposé, le péché n'est-il pas à la porte, une bête tapie qui te convoite, pourras-tu la dominer ?” (Gen. 4, 6-7).

Le plus grand berger de tout l'Ancien Testament est le roi David. Adolescent, on l'éloignait du troupeau pour qu'il puisse désormais faire paître son peuple.

David est un berger robuste qui, tout jeune, réussit à battre Goliath. En sa qualité de souverain , il prend soin de son peuple , il se bat pour lui et met tout en œuvre pour améliorer leur sort. Le plus important pour lui est de se savoir berger, à sa place face à Dieu: il est à son service. On pourrait dire qu’il assume un double service: celui de Dieu et celui des hommes. Un berger ne se trouve jamais à son propre service: sa mission lui vient d’en-Haut.

De magnifiques psaumes ont été écrits au nom de David. Le très beau psaume 23 parle du rôle d’un berger: “Yahvé est mon berger, rien ne me manque. Sur des prés d'herbe fraîche, il me fait reposer. Vers les eaux du repos il me mène, il y refait mon âme; il me guide aux sentiers de justice à cause de son nom”. Toutes les qualités que l'on peut attendre d'un berger sont inscrites ici au nom de Dieu. Dieu Lui-même est l'exemple du bon pasteur. Le maître-berger est aussi son exemple. C’est une qualité qui peut nous être chère: à savoir qu’un berger doit toujours donner l’exemple, non pas tant par des paroles mais surtout par sa vie exemplaire qui guidera les autres. «Les mots suscitent, les exemples attirent» est un dicton qui reste d’actualité.

Et le psaume continue : “Passerais-je un ravin de ténèbres, je ne crains aucun mal car tu es près de moi; ton bâton, ta houlette sont là, ils me consolent”. Le troupeau ne pourra pas toujours paître dans une vallée d’herbe fraîche et il y aura des moments où il faudra marcher dans les ténèbres sans trop savoir où l'on aboutira. Il appartient alors au berger de donner cette assurance, un sentiment de sécurité nécessaire. C'est alors que le pasteur est là pour encourager et demeurer présent auprès du troupeau qu’il guide sans prendre la fuite lui-même. Combien de fois ne voit-on pas que les bergers s'enfuient eux-mêmes et quittent, comme les capitaines, le navire sombrant avant leurs passagers, ne songeant qu'à leur propre bien-être. Jésus dira plus tard qu’il n’y a pas de plus grand amour que de donner sa vie pour ses brebis.

Nous pouvons encore écouter la strophe suivante pour compléter l'image du Bon Pasteur : “Devant moi tu apprêtes une table face à mes adversaires; d'une onction tu me parfumes la tête, ma coupe déborde”. Dans l'Ancien Testament, l’onction de la tête avait une signification particulière, elle était destinée à quelqu’un qui devait partir en mission comme berger, comme roi. Le bon pasteur en choisira d’autres et les oindra pour qu’ils deviennent eux-mêmes des bergers. La mission du berger doit être partagée et transmise, on ne se la réserve pas pour soi tout seul. Les bons pasteurs veillent toujours à pouvoir être remplacés et partagent leur responsabilité avec d’autres.

Mais revenons à David, le grand berger de l'Ancien Testament. Lui aussi avait ses moments de faiblesse et tombait même dans un péché grave. Cela s'est passé lorsqu'il n’accompagnait plus pour combattre et préférait sa demeure confortable au bivouac. Il abandonne son troupeau qui se bat sans lui. Il est épris de sa propre personne et s’éloigne de l’image que nous avions de lui auparavant: un homme qui se donne pour le bien-être des autres. C'est à ce moment-là que son propre bien-être prend le dessus. C’est alors que son regard convoite l'épouse d'Urie au point de le faire tuer pour se sauver la face. Le voilà tombé dans un très grand péché.

Mais Dieu envoie le prophète Natân à David pour le confronter avec son péché. Et Natân utilise alors une image émouvante d'un pauvre homme qui ne possédait qu'une brebis qu'il chérissait comme son enfant. “Il la nourrissait et elle grandissait avec lui en même temps que ses enfants, mangeant de sa pitance, buvant dans sa coupe, dormant dans son sein: elle était pour lui comme une fille.” (2 Sam. 12, 3). Mais alors un voisin riche, qui possédait un grand cheptel, vola la brebis du pauvre pour la servir à son hôte. David est blessé dans ce qu'il a de plus cher: l’amour pour ses brebis et entre en grande colère contre cet homme pour avoir commis cette action injuste mais il est aveuglé par son propre faux pas. Alors Natân lui dit: "Cet homme, c'est toi!"(2 Sam. 12, 7).

David se repent, comprend sa faute et demande pardon. Le grand David, perdu dans sa propre suffisance, retrouve sa vraie grandeur et demande humblement pardon. Dieu lui pardonne et lui inflige toutefois un châtiment. David reprend soin de son troupeau. Les bergers peuvent commettre des fautes, ils demeurent avant tout des hommes, mais ils doivent pouvoir le reconnaître en toute humilité, être disposés à réparer et à payer le prix afin de retourner ainsi à leurs ouailles qui l’accepteront de nouveau comme leur berger.

Il va de soi que Jésus est le Berger par excellence, comme Il se nommait Lui-même. Il se reconnaît dans les psaumes comme le berger qui connaît chacune de ses brebis, les fait reposer sur des prés d’herbe fraîche et les mène vers les sources d’eau pure, les défend contre les loups et les met à l'abri. Mais avant tout, Il se dit être prêt à donner sa vie pour ses brebis et à tout abandonner pour se mettre à la recherche de la brebis égarée afin de la ramener à la bergerie. Voilà tout un programme que les bergers reçoivent de leur maître-berger.

Mais la chose la plus étonnante dans la mission de Jésus est que le berger deviendra finalement lui-même l'agneau, un agneau qui sera immolé et percé par un glaive. Nous connaissons tous le retable de l'Agneau Mystique où Jésus est représenté sous la forme d'un agneau dont la poitrine est transpercée et d’où sort un fleuve de sang. C'est l'image de la mission que Jésus conserve en Lui-même: le pasteur qui devient agneau et se sacrifie pour le salut et le rachat d’un grand nombre. Ce sont les paroles prononcées dans l'eucharistie au moment de la consécration.

Le temps est venu de considérer maintenant notre propre mission de berger. Pouvons-nous nous identifier dans les exemples qui nous sont donnés et sommes-nous prêts à prendre le chemin que Jésus nous a montré, le chemin de la croix? Nous l'avons dit dès le départ: qui guide souffre et le plus grand de tous les bergers est allé jusqu'au bout de sa mission en s'immolant sur la croix comme un agneau. Toute l’action du pasteur est axée sur le bien-être des autres et de la communauté. Soigner chaque personne qui nous est confiée et veiller à tout le groupe. À la fin de sa vie, Jésus a prié pour que personne ne se perde et que tous restent unis. Ce fut son ultime souhait en tant que pasteur et c'est dans ce but qu'Il envoya son Esprit. Aujourd'hui, le berger sait qu’il n'est pas seul dans les soins qu'il apporte à cette seule brebis ni à tout son troupeau. C'est pour cela que le berger doit prier, prier beaucoup, pour que l'Esprit Saint le conforte et le guide dans sa mission de berger. Cette foi comprend également un effet libérateur: le guide n'est pas seul. Nous remarquons dans le monde d’aujourd’hui des managers frappés de surmenage à force de sentir le poids de leur entreprise peser sur leurs épaules et craignant à tout moment la désapprobation de leurs actionnaires. Un berger ne fuit pas ses responsabilités car il sait qu’il est au service de Dieu et que Dieu le seconde avec son Esprit pour achever ce qu'Il a commencé. Un berger est et demeure toujours un serviteur et doit savoir au service de qui il est. Heureux sont les brebis qui ont un serviteur pour guide.

Fr. René Stockman,
Supérieur Général.

• Facebook
• Twitter
• StumbleUpon
• Digg
• Delicious
• Reddit
• Technorati