Eén jaar oud is dit intevieuw, het werd in de media gebracht op 5 december 2012. Voor onze gemeenschap is het tot op vandaag 5 december 2013 reuze actueel. De winter is terug begonnen en we worden terug geconfronteerd met ongestructureerde solidariteit. Bezorgde burgers en journalisten laten zich terug horen.... Onze telefoon en mailbox staat in vuur en vlam....
Graag volgende boodschap + interview aan allen van goede wil die hun solidariteit willen tonen:
Persbericht vanuit Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor in verband met het bijstellen van de foutieve beeldvorming rond dak- en thuislozen en de opening van de winteropvang in Gent.
Donderdag 5 december 2013
Op zondag 1 december 2013 ging de winteropvang van start in de Academiestraat in Gent. Dat wil zeggen dat er tot en met 15 maart 2013 40 bedden extra beschikbaar zullen zijn voor overnachtingen door dak- en thuislozen. Bij het aanbreken van de winter zijn er elk jaar ook burgers die voor daklozen allerlei initiatieven willen opzetten. Die hebben het beste resultaat als ze gebeuren in samenwerking met een organisatie die werkt voor daklozen in Gent: Centrum Algemeen Welzijnswerk en Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor.
In het uittekenen en uitvoeren van het daklozenbeleid in Gent is er zeer regelmatig en op verschillende niveaus overleg. Zo zitten in de werkgroep dak- en thuislozen o.a. Stad Gent, OCMW Gent, CAW, Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor maandelijks samen om ervoor te zorgen dat de daklozen in Gent de best mogelijke dienst- en hulpverlening krijgen binnen de mogelijkheden waarover de diverse organisaties beschikken.
De bijkomende winteropvang voor daklozen in de Academiestraat gaat om 40 bedden. Die komen bovenop de bedden in de Nieuwland (30 bedden) en Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor (30 bedden).
Daklozen helpen in samenwerking met een professionele organisatie
Burgers die uit humanitaire overwegingen iets willen doen voor de daklozen, doen dit het best op één van de volgende manieren:
1. Daklozen de weg wijzen naar de professionele organisaties. Voor nachtopvang kan men het centraal reservatie-nummer 0800 62227 doorgeven.
2. Contact nemen met de bestaande professionele organisaties en vragen op welke manier ze best hulp kunnen gebruiken.
3. Uitdragen van een positieve houding en beeldvorming ten overstaan van de daklozen.
4. Meewerken als vrijwilliger bij een professionele organisatie in Gent. Wie dat wil kan één van onderstaande organisaties contacteren.
Een greep uit de organisaties in Gent die werken voor daklozen en beroep doen op vrijwilligers :
· Centrum Algemeen Welzijnswerk (CAW) Gent – Oude Houtlei 124 – 9000 Gent - vrijwilligerswerking@cawsgenteeklo.be – tel. 09 265 04 50 www.artevelde.be
· Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor - Gezondheidstraat 2 - 9000 Gent - info@huizetriest.be – tel. 0473 75 67 04 - www.huizetriest.be
Vanuit Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor willen eerst zeggen dat wij heel blij zijn met de fijne samenwerking tussen Stad, OCMW, CAW, straathoekwerk en ons privaat initiatief binnen de Broeders van Liefde. De samenwerking zorgt ervoor dat de Gentse daklozen in hun mens zijn, in hun waardigheid gerespecteerd worden. De gespreken met collega’s (uit andere steden in binnen- en buitenland) die werken met dak – en thuislozen, leren ons dat wij hier in Gent een zeer waardig systeem hebben om daklozen in hun mens zijn te respecteren. Als gemeenschap zijn wij hier meer dan graag partner in.
Om mensen, om daklozen in hun waarde te laten moeten wij eerst en vooral wel weten wie ze zijn. Laat het ons maar duidelijk formuleren dat ‘de’ dakloze, dat ‘de’ Roma niet bestaat. Het gaat om heel veel mensen die om heel uiteenlopende redenen dakloos geworden zijn.
We kunnen dit niet afbakenen, maar we kunnen wel vier lijnen trekken.
1. De grootste groep zijn Belgische mannen en vrouwen tussen de 18 en de 45 jaar, hun dakloos zijn is niet zichtbaar, ze zijn niet gekend.
2. De tweede groep zijn grote Oost-Europese Gezinnen, voor Gent bijna allemaal Roma uit Oost-Slowakije. Indien we deze gezinnen ontmoeten, denken wij ook niet spontaan aan dakloosheid.
3. De derde groep zijn illegale mensen, ook aan deze groep kan je niet uiterlijk zien dat ze dakloos zijn, maar ze zijn wel gekend via pers en media.
4. De kleinste groep zijn de langdurige daklozen, de clochards, ze zijn heel goed gekend omdat hun dakloos zijn zichtbaar is, maar ze vormen effectief de kleinste groep.
Als Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor ontvangen wij wekelijks 1000 mensen, de grootste groep is effectief dakloos. Daklozen hebben duidelijk andere noden dan mensen die in armoede leven en niet dakloos zijn.
We hebben dus de laatste vijf jaar ons project danig geherstructureerd, onze accommodatie verbouwd en ons aangepast aan de noden van daklozen vandaag.
1. Wij werken dagelijks rond daklozen en gezonde voeding. Zo hebben wij onze traditionele voedselbedeling stopgezet en een broodjeszaak met hapklare zaken specifiek voor daklozen opgericht. Daklozen hebben immers geen keuken in hun rugzak! Ze zijn dus niets met diepvriesproducten en basisproducten. Zoals anderen ook zouden eten, met andere woorden we geven enkel voeding door die wij zelf zouden opeten! Vanuit deze visie zijn wij heel blij met de start van de Gentse sociale kruideniers.
2. We hebben een douchecentrum opgericht omdat wij merken dat er in Gent veel te weinig douche gelegenheid is voor daklozen. 150 personen per dag nemen bij ons een douche. Wij zijn dus heel blij met de start van het huis van hygiëne (De Fontein) op het Van Beveren Plein!!!
3. Wij hebben de laatste jaren onze acute bedden van 12 naar 30 uitgebreid.
Wij werken op dit ogenblik met 80 vrijwilligers, waaronder 41 gestructureerde vrijwilligers en vier betaalde krachten binnen onze gemeenschap.
Wij bieden
1. Een inloopcentrum met dagelijks 120 warme maaltijden, 160 broodjes maaltijden, gratis douchemogelijk, ontspanningsmogelijkheden.
2. Een acute nachtopvang met dertig bedden. Deze acute nachtopvang is deel van de winteropvang Gent.
3. Een begeleid wonen op langere termijn voor dakloze gezinnen met zieke kinderen.
4. Een eigen sociale dienst die fungeert als toeleider tot de nachtopvang Gent
Mogen wij alle particulieren oproepen om samen met bestaande gestructureerde initiatieven in deze sociale stad de dakloosheid gestructureerd aan te pakken. Elke winter wordt ons daklozenproject omgedoopt tot een containerpark. Dit kan echt niet de bedoeling zijn. Neem gerust contact en samen kunnen wij overleggen, we hebben steeds nood aan extra vrijwilligers en fondsen, ook particulieren kunnen met ons dakloosheid gestructureerd aanpakken.
Beste mensen, om daklozen in hun waarde te laten is er meer nodig dan een plaats op zolder of af en toe een voedselpakket. Er is op de eerste plaats een correcte begeleiding nodig. Wij ervaren het outreaching project van het OCMW Gent als de kers op de taart. Samen met onze Gentse partners is het onze bedoeling dat daklozen zo vlug mogelijk onze acute bedden in onze winteropvang niet meer nodig hebben en doorschuiven naar een echte mensenwaardige woonvorm. Laat het duidelijk zijn dat onze acute bedden een noodoplossing zijn en geen woonvorm! Het Gents systeem van toeleiders zorgt er voor dat zij die door alle mazen van de hulpverlening gevallen zijn toch nog kunnen terug gebracht worden naar deze hulpverlening. Het laat mensen ten volle in hun waarde! Om het met de woorden van Joseph Wresinski te zeggen: Stop met soep bedelen, zorg ervoor dat mensen hun eigen soep kunnen koken.
Tot slot laat ons samen de foutieve beeldvorming rond dak- en thuisloosheid bijstellen, dit in naam van vele daklozen die hier om schreeuwen.
Namens de vrijwilligersgemeenschap rond Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor, Werner Van de Weghe.
triesttabor.blogspot.be
0473756704
Gezondheidstraat 2 9000 Gent
Interview: Een ontmoeting in het daklozencentrum Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor....
’Vechten tegen een foutieve beeldvorming is ook één van onze doelstellingen.’
Maandag 19 november, 10u, Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor, in de Gezondheidstraat in Gent
Is dit een daklozencentrum? De inrichting oogt eerder als een kleine gezellige thuis: de muren van de refter zijn geverfd in een zachtgroene tint en er hangen knusse schilderijtjes omhoog. Eén ervan toont het portret van Petrus - Jozef Triest, de man naar wie het opvangcentrum is genoemd. Het keukenaanrecht blinkt, de tafels zijn kraaknet en de televisie speelt National Geographic.
Het valt me op hoe weinig ik opval. Niemand kijkt op van de aanwezigheid van een journalist. Een zeventiental mensen spreken opgewekt met elkaar. Ze zien er niet sjofel uit: geen lompen, geen nare geuren. Ze zien eruit als u en ik. Werner Van de Weghe, de coördinator van Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor, werkt iedere dag samen met mensen die financieel aan de marges van de maatschappij leven. ‘Weinigen zijn zich ervan bewust hoeveel mensen er in armoede leven, want armoede is vaak onzichtbaar.’
Armoede als ‘core business’
De coördinator van deze gemeenschap steekt meteen van wal wanneer hem gevraagd wordt welke mensen er hulp zoeken bij Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor. ‘Als wij in de hulpverlening willen nadenken over hoe we armoede kunnen bestrijden, dan vertrekken we steeds vanuit die vraag: wie zijn de mensen en wat zijn hun specifieke noden? Dagelijks proberen we hierop een authentiek antwoord te geven. We treden met hen in dialoog en vragen hen: ‘wat kunnen we voor u doen?’ Dat is iets anders dan te zeggen: ‘wij doen dit en jullie moeten jullie daaraan maar aanpassen.’ Armoede is onze core business: op dat vlak zijn we deskundig. We vertrekken dan ook steeds vanuit de verhalen van hen die hulp vragen.’
Negentig procent van de mensen rondom ons weten niet wie de armen of de daklozen van vandaag zijn. ‘De arme’ bestaat niet, noch ‘de dakloze’, noch ‘de roma’.
Het lijkt erop dat er nog veel misverstanden bestaan rond de beeldvorming van dakloze mensen. Misschien houden we ons vast aan een dergelijk stereotiep beeld, om niet onder ogen te hoeven zien dat het mensen zijn zoals wij?
Toenemende hulpvraag
De coördinator schetst een portret van de hulpbehoevende mensen die bij Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor aankloppen, want hij vindt dat er bij veel mensen nog steeds een foutief beeld leeft.
‘De daklozen in Gent kan je op dit moment opsplitsen in vier groepen. De eerste en grootste groep zijn Belgische mannen en vrouwen tussen 18 en 50 jaar van Belgische origine. Hun dakloosheid is nauwelijks uiterlijk zichtbaar. De tweede groep bestaat uit grote gezinnen, die vooral uit Oost-Slovakije komen. Ten derde heb je een kleine groep sans-papiers en ten slotte bestaat er nog een zeer kleine groep thuislozen, aan wie je fysiek kan zien dat ze geen dak boven het hoofd hebben. Dat zijn degene die je aan het station ziet zitten met hun lange baard en hun fles wijn. De clochard met de uiterlijke sporen van armoede – het beeld van ‘de dakloze’ dat mensen zo vaak hebben – omvat nauwelijks enkele procenten van de groep Gentse daklozen.’ Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor bestaat zevenentwintig jaar en blijkbaar is er duidelijk een verschuiving van het aantal eenzamen en daklozen. ‘Zes jaar geleden ontvingen we ongeveer zestig mensen per week. Op dit moment vangen we hier ongeveer achthonderd personen per week op. De grote meerderheid onder hen is ook effectief dakloos.’Doelstellingen van Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor
Wat wil Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor nu concreet bereiken? ‘Onze hoofddoelstelling is: er zíjn voor de medemensen en voor hen een thuis creëren. En dat willen we op een geïnspireerde en deskundige manier realiseren. We werken samen met iedereen die vertrekt vanuit de waardigheid van personen. Dak – en thuislozen hebben duizenden dingen niet, maar ze behouden steeds één ding, en dat is hun waardigheid. Onze gemeenschap houdt hiermee altijd rekening. We delen het motto “so others might eat”. Dit wil zeggen dat we thuislozen geen eten schenken, dat we zelf niet zouden opeten. Telkens opnieuw stelt ons centrum zich de vraag of wat we aanbieden wel voldoende menswaardig is.’
De noodlijdende mensen staan letterlijk met hun blote voeten in de modder en als vrijwilligersgemeenschap gaan wij naast hen staan. We doen als het ware onze schoenen uit. Zo weten ze dat wij hun broers of zussen willen zijn.
‘Ten eerste biedt Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor een dagopvang aan. In het inloopcentrum schenken we ongeveer 120 warme maaltijden per dag. Koffie, thee en melk zijn gratis te verkrijgen. Mensen kunnen langskomen om een babbeltje te slaan, een kopje koffie te drinken of zich te warmen. Er zijn ontspanningsmogelijkheden en iedere maandag voorzien we lessen Nederlands voor anderstalige nieuwkomers, 150 mensen per dag nemen er een douche. Ten tweede heeft Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor ook een acute nachtopvang voor de straatslapers. We bieden deze mensen vijf nachten per veertien dagen aan buiten de winterperiode en tijdens de winter veertien nachten per veertien dagen. Deze nachtopvang is heel laagdrempelig en is geen vorm van wonen. Het gaat hier echt om noodopvang, want als je de acute bedden permanent zou aanbieden, dan neem je de waardigheid van de daklozen af. We willen net dat deze mensen zo snel mogelijk in een meer menswaardige woonvorm terecht kunnen. Ten derde werken we ook aan een begeleiding op lange termijn. Binnen onze structuur richten we ons vooral op de begeleiding van dakloze gezinnen met zieke kinderen. De grote meerderheid van deze gezinnen hebben een vreemde afkomst, maar er zijn ook Belgische gezinnen bij.’
Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor heeft een eigen sociale dienst, die we bewust gescheiden houden van ons inloopcentrum, want we willen dat de anonimiteit gewaarborgd blijft.
Christelijk geïnspireerd vanuit de spiritualiteit van Petrus - Jozef Triest, maar duidelijk met een multiculturele dimensie
’We zien een verschillende taal of cultuur niet als een barrière, maar als een rijkdom.’
Hoe ziet het leven van een vrijwilliger eruit? ‘Er zijn vier pijlers waarop onze gemeenschap gebaseerd is. De eerste pijler is het (gemeenschappelijke) gebed. Ten tweede houden we ons vast aan ons apostolaat: dit is de structuur van de organisatie met een dag- en nachtcentrum, het begeleid wonen, het inloopcentrum... De derde pijler is de gemeenschap zelf, die we samen delen, het vrijwillige engagement. Onze gelofte als religieus, onze belofte als aangesloten lid of ons engagement als vrijwilliger is ten slotte onze laatste pijler.’ Laat het me wel even beklemtonen dat alle pijlers binnen onze gemeenschap even belangrijk zijn, ze moeten in evenwicht zijn zoals een tafel met vier poten. Vanuit de basis juichen wij het geglobaliseerde karakter van onze congregatie Broeders van Liefde van harte toe. Wij zijn fier om Broeders van Liefde te mogen zijn!
‘Vechten tegen een foutieve beeldvorming is ook één van onzedoelstellingen’ en daarom zorgt de organisatie ook voor een vorm van sensibilisering. ‘Als vrijwilligers trekken we geregeld in Vlaanderen rond en we ontvangen ook scholen. De leerlingen komen zo in aanraking met getuigenissen van daklozen. Zo worden ze al jong gesensibiliseerd en krijgen ze een antwoord op wat ze kunnen doen voor mensen in armoede.’
Geen ‘kringloopvoedsel'
Wat kan je dan als geïnteresseerde buitenstaander betekenen? ‘In principe ontvangen we geen geschonken voedsel meer. De reden waarom ligt voor de hand: wat we zelf niet opeten, geven we ook niet door aan mensen in armoede. We geloven in het concept van kringloopwinkels, maar je mag dit principe niet toepassen op voeding.
Niet elke particulier kan structureel op zichzelf werken, dus probeert Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor particulieren in te schakelen in structurele benaderingen, want er bestaan al voldoende organisaties in Gent die zich over de armoedeproblematiek of daklozenproblematiek ontfermen.’
Of het altijd zijn droom is geweest om iets voor daklozen te betekenen? ‘Die vraag is eigenlijk ondergeschikt. Ik heb voor dit werk of moet ik zeggen dit leven gekozen vanuit een christelijke inspiratie. Ik heb lang gewerkt als leerkracht godsdienst in het beroepssecundair onderwijs. Men heeft me vanuit de congregatie gevraagd om Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor gestalte te geven, maar alles wat je hier ziet, is een resultaat van een gemeenschapsgebeuren. Ik ben wel de coördinator en woordvoerder, maar ik spreek altijd in naam van de gemeenschap: "Huize Triest - Gemeenschapshuis Tabor".
Interview met Werner Van de Weghe (daklozenzorg Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor)
Lien Ledegen
0 comments:
Post a Comment