Mijn Rabot – experianse
De kracht van ’t ritueel
‘k Woas juust zeevontiene. Stafke, ne geweune vent, alliene en vergeten.
Guul onverwacht botstege ‘kik op Stafke, juust zeevontien geworden. Nen arret te vroeg van den tram gestapt en mijn boane kwijt. In iene kier geroep en getier in de coté van ’t Rabot.
Doar lagt ij, doar lagt er ne manspersuun die fezeldege : Ik ben Stafke en ik ben guul mijn leven een pulle geweest, ik hè moar iene kier in mijn leven getravakt, in’ t metal, het ienigste wat da’k van ze leven gedoan hè. Toens liet ij zijne goaper en duwdege een klein stukske metal in mijn puuten.
Doar lagt ij, doar lagt er ne manspersuun die fezeldege : Ik ben Stafke en ik ben guul mijn leven een pulle geweest, ik hè moar iene kier in mijn leven getravakt, in’ t metal, het ienigste wat da’k van ze leven gedoan hè. Toens liet ij zijne goaper en duwdege een klein stukske metal in mijn puuten.
Ik woas zuust zeevontien en ik kruistege Stafke zijn pad veur een koartier. Ik wist nie woar da mijne kop stond.
Da metaliek stuksken ijzer he’k nog, en dienen ijwen was toens 83.
In mijn erte leeft ij nog.
In mijn erte leeft ij nog.
Es da niet een beetse verrijzen?
En urkt iere …ij goat moar noar ’t pierenland oase mem vergeten..
Neu oengeveer zeevontien joar loater zit ik were op den tram in den enviroen van het Rabot in Gent …
Madam Agneszka en eure kleinzeune Jurek van Polen
Ik kwoame were van een ospitol visite.
Roend te zessen, ’t wierd al doenker, bennek op de tram gesproengen naar Huize Triest – Gemienschapshuis Tabor.
Den tram stoptege an den arret an ’t Rabot. Begost er mij doar ne vent op de vitrine van de tram te kloppen. Ik bekeek em en ik peisdege in mijn eigen :’ Dat es zuust ne Bulgaarse refugiee die ‘k een poar joar geleen g’olpen hè,’ moar ‘k begost te twijfelen. Den tram démarreerdege en diene scheuwen begost te luupen. An de volgende arret sproengt ‘ij toch wel op den tram zekers en begost ij tegen mij te leuteren in mieserabol Vloms. ‘ Broeder, broeder kom mee oastenblieft w’ hemme ne giestelijke, ne paster nuudig. Ik hè em doar een explicoase gegeven da ’k noch giestelijke, noch paster benne.
Oe mier da’k mijnen devuure dee, oe meer dat ij begost te zoagen : ‘Broeder meekomen, wemme eu vandoen!’
Ij giedeerdege mij noar een triesteg uizeke da verre inviel. In ne canapé lag ’t er een ijw iefrèwke. In da koamerke stond er mier volk dan mensche bij ien. Een lawijt dat da was. Ze riepen van alles moar ‘k verstond er giene zak van. Da wijveke eur kése woas an ’t uitgoan en da volk doar wildegen ne paster veur ‘t eilig oliesel. Ik hè ‘k ik da mamzelleke toens moar een ordineer kruiske gegeven. Wier mij dat doar in iene kier zuu stille, ge kost een muis uuren luupen. Stille … mensch, ‘k kreeg er kiekevel van.
Ij giedeerdege mij noar een triesteg uizeke da verre inviel. In ne canapé lag ’t er een ijw iefrèwke. In da koamerke stond er mier volk dan mensche bij ien. Een lawijt dat da was. Ze riepen van alles moar ‘k verstond er giene zak van. Da wijveke eur kése woas an ’t uitgoan en da volk doar wildegen ne paster veur ‘t eilig oliesel. Ik hè ‘k ik da mamzelleke toens moar een ordineer kruiske gegeven. Wier mij dat doar in iene kier zuu stille, ge kost een muis uuren luupen. Stille … mensch, ‘k kreeg er kiekevel van.
Ik peisdege zuu in mijn eigen … oas da niet de force van ’t ritueel es.
Het kwamt uit … het was een familde boheemers uit Polen op toernee in Gent. Ik was dus abuis … het woaren gien Bulgaren. Da krepérend wijveke hietege madam Agneszka. Ik ben doar zuu een beetse blijven angen, en vertrok toens om in Huize Triest – Gemienschapshuis Tabor een beetse op mijn effe te geroaken.
Een weeke loater, ten 8en ‘ts nuchtings in Huize Triest – Gemeenschapshuis Tabor. Diene keerol die mij van den tram getrokken hee stoent an oens puurtse.’ Hier broedere, veur eu, een kadootse!’ Ik trokke mijn uugen open want ’t was een klein fleske sterken drank. Jurek woas precies van den hoaze gepoept want ij hoa giene tijd veur een tasse kaffee en hij liet mij verbèwereerd achter : ‘Merci! Wij goan noar Bruusel, gij zijt messchien giene paster, moar ge zijt toch oens broere!’
Stafke, Agneszka en Jurek; ik hè ze gezien nevenst Rabot en ik zal ze niet vergeeten, jamais!!
Werner Van de Weghe, membre assosjee van de Broeders van Liefde
Vertaling: Dirk Durant
0 comments:
Post a Comment