4/12/12
In België moet een op de zeven gezinnen rondkomen met een inkomen dat lager ligt dan de armoededrempel. In Vlaanderen ligt het risico weliswaar gevoelig lager dan in Wallonië (9,8 procent tegen 19,2 procent), maar het blijft ook hier onaanvaardbaar hoog. Zeker wanneer we rekening houden met de doelstellingen die de Vlaamse regering zich bij haar aantreden in 2009 stelde: 3,6 procent in 2020. Dat cijfer halen we nooit.
Je moet al een zeer behoorlijke wedde hebben om maandelijks alle rekeningen te kunnen betalen. Huur, verwarming, elektriciteit, water, verzekeringen: het zijn vaste kosten die een grote hap uit het budget nemen.
Voeg daarbij nog een lening voor de auto of wat dan ook, en de rekening is vlug gemaakt. Maar niet betaald. Voor eenoudergezinnen, die per definitie ook slechts één inkomen hebben, wegen de facturen dubbel zwaar door. Net als voor ouderen die geen eigen huis hebben. Met alleen een pensioen uit de privésector kom je er niet of nauwelijks.
De beste manier om meer mensen uit de armoede te halen is hen werk te bezorgen. Dat is een tweesnijdend zwaard. Mensen met een job verdienen meer dan een uitkering, én hoe meer mensen aan het werk, hoe beter de sociale zekerheid kan inspelen op de noden van de burgers die het écht nodig hebben.
Maar jobs creëren en werk geven, dat is vandaag natuurlijk zeer moeilijk. Gisteren raakte bekend dat het aantal faillissementen in België nooit zo hoog lag als de voorbije jaren. Ook de werkloosheid stijgt verder. Daar vloeit onvermijdelijk weer een nieuwe berg armoede uit voort.
Bij gebrek aan werk moeten we andere manieren verzinnen om de ergste gevolgen te beperken. Dan denk ik in de eerste plaats aan de kinderen. Zij moeten beter beschermd worden dan vandaag. Geldarmoede betekent vaak ook kansarmoede, bijvoorbeeld op het vlak van onderwijs en gezondheidszorg.
Kinderen van arme gezinnen komen niet zelden in een neerwaartse spiraal terecht die de rest van hun leven hypothekeert. Een regio als Vlaanderen, die in 2020 bij de top vijf van Europa wil behoren, mag dat niet laten gebeuren. Sociale investeringen horen bij economisch succes.
Paul Geudens
Je moet al een zeer behoorlijke wedde hebben om maandelijks alle rekeningen te kunnen betalen. Huur, verwarming, elektriciteit, water, verzekeringen: het zijn vaste kosten die een grote hap uit het budget nemen.
Voeg daarbij nog een lening voor de auto of wat dan ook, en de rekening is vlug gemaakt. Maar niet betaald. Voor eenoudergezinnen, die per definitie ook slechts één inkomen hebben, wegen de facturen dubbel zwaar door. Net als voor ouderen die geen eigen huis hebben. Met alleen een pensioen uit de privésector kom je er niet of nauwelijks.
De beste manier om meer mensen uit de armoede te halen is hen werk te bezorgen. Dat is een tweesnijdend zwaard. Mensen met een job verdienen meer dan een uitkering, én hoe meer mensen aan het werk, hoe beter de sociale zekerheid kan inspelen op de noden van de burgers die het écht nodig hebben.
Maar jobs creëren en werk geven, dat is vandaag natuurlijk zeer moeilijk. Gisteren raakte bekend dat het aantal faillissementen in België nooit zo hoog lag als de voorbije jaren. Ook de werkloosheid stijgt verder. Daar vloeit onvermijdelijk weer een nieuwe berg armoede uit voort.
Bij gebrek aan werk moeten we andere manieren verzinnen om de ergste gevolgen te beperken. Dan denk ik in de eerste plaats aan de kinderen. Zij moeten beter beschermd worden dan vandaag. Geldarmoede betekent vaak ook kansarmoede, bijvoorbeeld op het vlak van onderwijs en gezondheidszorg.
Kinderen van arme gezinnen komen niet zelden in een neerwaartse spiraal terecht die de rest van hun leven hypothekeert. Een regio als Vlaanderen, die in 2020 bij de top vijf van Europa wil behoren, mag dat niet laten gebeuren. Sociale investeringen horen bij economisch succes.
Paul Geudens
0 comments:
Post a Comment